Cornichons
Mijn betere helft Nora heeft een krokodillenfobie. Alles wat aan de krokodil of de alligator refereert, wordt geschuwd. Films waarin krokodillen voorkomen, worden niet bekeken, of de ogen worden nadrukkelijk dichtgeknepen wanneer de sequentie met de kroks begint, om pas te worden geopend als de kust weer veilig is. Een boek over de Caribische keuken dat ik ooit voor haar kocht, is in de loop der jaren vrijwel nooit van het schap genomen. Want in de Cariben wordt krokodillenvlees gegeten en in het boek staan dan ook een paar mooie foto's van dooreen krioelende kroks in een krokodillenfarm. Het woord "krokodil" wordt min of meer vermeden: half grappend half serieus is als stand-in "cornichon" in zwang gekomen. Ik kan het niet laten zo heel nu en dan het kinderlijke absurde raadsel over het verschil tussen een krokodil aan te halen ("hoe geler hoe sacocher"): de huivering die het opwekt is zichtbaar en geneest me onmiddellijk van mijn plaagzucht.
Pogingen om de fobie weg te rationaliseren, haalden tot nu weinig uit. Mijn liefste is dol op vogels en alles wat met vogels te maken heeft, als daar zijn veren, nestjes, eischalen. Dan probeer ik iets NLP-achtigs in de zin van: weet je dat de naaste nog levende verwanten van vogels krokodillen zijn? Krokodillen, zeg ik dan, zijn net als de uitgestorven dino's archosauriërs, en vogels stammen af van dino's. Het mag niet baten: de huiver blijft. Ik probeer het te begrijpen, om de vrees effectiever te kunnen ondermijnen. Ik snap dat men in Afrika en Nieuw Guinea allerlei in een collectieve fobie wortelende ideeën heeft over Crocodile People, kroks die in feite betoverde, kannibalistische mensen zijn. En uiteraard is een échte Crocodylus porosus van 7 meter lang, die probleemloos een buffel in de rivier trekt om er vervolgens het pensje dik en rond mee te eten, iets wat je niet op je wandeling wil ontmoeten. De kans dat dat effectief ook gebeurt op je ommetje in de Hobokense Polder of het Mechels Broek is echter verwaarloosbaar. Ik probeer de absurditeit van krokodillenangst in ons kikkerland te demonstreren met het broodjeaapverhaal over de alligators in de riolen van New York: je zal het maar meemaken dat er daar op de vierentachtigste verdieping plots een alligator van 4 meter uit je toiletpot opduikt! To no avail.
Een vriend stuurde vanmorgen enkele mooie foto's van kroks bij avond door. Onder de titel "Cornichons", uiteraard. Ik stelde voor dat ze, bij wijze van homeopathische therapie, er één op FB zou posten. En daarna nog één. Na enige aarzeling werd het nee. Maar ik geef niet op. Ik zet ze nu zelf op FB. Misschien gaat ze toch eens een keer kijken. En daarna nog eens. Wie weet?
Clement Caremans (c) 2017
