 |
| Zwartkop, zingend mannetje. |
Sylvia atricapilla
De morgenstond heeft zelden goud in de mond. Daar zorgt de wekkerradio wel voor. Meestal is het eerste wat ik daarop hoor, met nog één oog dicht en het andere wat aarzelend half geopend, niet van die aard dat ik spontaan aan goud denk of dolenthousiast het bed uit spring, met volle teugen de nieuwe dag in mij opnemend. Het nieuws dat tot mijn nog half verdoofde brein doordringt, doet eerder verlangen dat de nacht nog een poosje zou duren, met hopelijk nu en dan wat slaap als toegift (ik ben niet zo'n stevige slaper, helaas). Vanochtend was het goede nieuws dat een ad hoc coalitie van de US of A, l'Hexagone en Old Blighty strafbombardementen had uitgevoerd op de perfide Assad. He had it coming, uiteraard, maar van de morele geloofwaardigheid van the Donald en Mrs May lig ik ook niet echt plat - alleen Macron geniet voorlopig nog een weinig het voordeel van de twijfel. Ik vernam voorts dat ook één enkel glas wijn je gezondheid al onherroepelijke schade toebrengt. Eerder deze week werd ik wakker met de wijsheid van onderwijsdeskundige Koen Daniëls dat een kind zonder armen en benen leren zwemmen in fine nutteloos is. Zo vatte hij plastisch, kernachtig en kies zijn bezwaren tegen het M-decreet samen - de Vlaamse grondstroom heeft blijkbaar niet zozeer goud in de mond als wel een grondsmaakje zo nu en dan.
Enfin, nadat ik deze morgen dan maar was opgestaan en terwijl ik een beetje rondlummelde in de badkamer, kraaide mijn betere helft opgewonden dat er in de tuin een "vogeltje met een zwart kapje" zat te zingen. Ik haastte me naar het achterraam en zag en hoorde inderdaad een zwartkop tussen het ontluikende groen van de lijsterbes flink van jan geven. Toch goud in de mond dus, die morgenstond.
 |
| Zwartkop, vrouwtje. |
